گویی می خواهند تو را به یاد باد بسپرند تا در این بحبوحه ای که ساخته اند برایمان تو را فراموش کنیم.تو را که شیفته وار خودت را به آشوب این افکار والا سپرده ای.نمی دانم شاید تو هم آرزویی بزرگ در سر داری.اما حق نداری در سوسوی چشمانت از یاد ببری این همه را. حتی آن زنی که روزهایش بی تو سرد و بی روح می گذرد.

آری برادر تو بمان آنجا تا میله های موازی رو بروی  چشمانت فراموش نکنند بهای اندیشه را.اما،اما چه

میگویم،چه باک؟ عقیده ات استوار است و مثل آن کرکس که"جعلی" نیست .آخرمانده ام  فرق تو چیست با دیگران.مگر تو منصور نیستی؟؟حلاج هم اگر بود دلش آنجا که گردنش را با ریسمان مرگ می آراستند و در میانه های یقین، دل دریایی تورا می خرید تا منصوری مانند تو نباشد ونیاید.

راستی فرق تو چیست با دیگران جز آنکه تو منصوری.چه دربند و چه آزاد.

يك خط اضافه كن

آخرين خط را

                بر اين ديوار

مرگ بر در مي‌كوبد

و زندگي

ترا به نام مي‌خواند

*

اينجا

هر گوشه‌ي اين سرزمين سرخورده

                                      در سبزه‌زاران

                                      در خانه‌ها و باغ‌ها

                                      در دخمه‌هاي تاريك

بر سنگفرش‌ها

               بر چوبه‌هاي دار و جوخه‌ي آتش

زندگي

ترا به نام مي‌خواند

در عبور خسته‌ي سربازان

اينجا در هر كجاي اين سرزمينِ خسته

هرجا كه مرگ ترا به آغوش مي‌كشد

زندگي به نام فرزندانت

به نام خنده‌هاي فرداي سرزمين‌ات

به نام دخترانِ عشق

دخترانِ گندم

             دخترانِ لِي لِي

                            و ماهيِ قرمزِ بهار

ترا زندگي آغاز مي‌كند

ترا

    ترا كه

              ساعت چهار

                             به دار آويخته مي‌شوي

در برابر چشم مادران و دختران

و اشك‌هاي پيرمرد

*

يك خط اضافه كن

براي فرداي سرزميني

                          كه امروز خسته است

براي خاطرِ بهار

و دخترانِ پايِ پل

براي مردمِ درخت

                     انتظار

                                نيامدن

 براي بره‌ها و سفره‌هاي ساده‌ي علف

براي مادرت

براي چشم‌هاي پيرمرد

*

نگاه كن!

تمام هفت سالگيِ تو به خواب مي‌رود

ترانه‌ها سكوت مي‌كنند

                    و تيك تاكِ ساعت بزرگ شهر

...زمان به صفر مي‌رسد

و مادران

تمام مادرانِ سرزمين من

دوباره درد مي كشند

برادرم / دوباره اي برادرم

                            براي زادنت

                        دوباره درد مي‌كشند

*

طناب‌ها و دارها و چكمه‌ها

فشنگ‌ها خيال مي‌كنند مرده‌اي

ولي تو با بهار

دوباره روي ساقه‌ي درخت

كنار جوي آب

دوباره در ترانه‌هاي من

برادرم تو زاده مي‌شوي

و هر كسي كه مثلِ تو

بر اين سياهي پليد

خراشِ خطِ آخري كشيده است

(خسرو گلسرخی)

طبق اخبار رسیده به سندیکای کارگران شرکت واحد قرار بود روز یکشنبه ١٢ آبان ١٣٨٧ آقای منصور اسالو رئیس هیئت مدیره سندیکای شرکت واحد را جهت معاینات چشم و قلب به بیمارستان لبافی نژاد منتقل کنند، اما مامورین به جای انتقال منصور اسالو به بیمارستان لبافی نژاد، تلاش کردند او را به بیمارستان فارابی منتقل کنند که با مقاومت منصور اسالو مواجه شدند.

منصور اسالو در برابر این عمل ماموران اظهار داشته که پرونده من و پزشکانی که زیر نظر آنها مداوا میشوم در بیمارستان لبافی نژادهستند و حاضر نشد به بیمارستان فارابی منتقل شود که با ضرب شتم از سوی ماموران مواجه شد و بدون معاینه ای مجددا به زندان رجایی شهر منتقل گردید. این در حالی بود که کادر پزشکی بیمارستان منتظر وی بودند.

آقای منصور اسالو در زندان رجایی شهر در شرایط بسیار سختی بسر میبرد. ایشان ازناحیه چشم ،قلب و کمر رنج می برد که متاسفانه مسئولین با ایشان طبق قوانین بین الملی که بیمار زندانی را باید مداوا کرد عمل نمی کنند .


سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه ضرب و شتم آقای منصور اسالو رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد را محکوم میکند و خواهان آزادی بی قید و شرط  ایشان می باشد .

 
سندیکای کارگران شرکت واحد
اتوبوسرانی تهران و حومه